Sevgi..

Sevgi..
Nedir sevgi? Kimdir?.. Kimimize göre bir prosedür.. Kimimize göre hayatımızı adadığımız, dünyevilikle asla açıklanmayacak olgu.

Sevgi..
Hayatımızda her kaybettiğimiz savaştan sonra yüreğimizden ilk söküp attığımız, her zaferden sonra belli belirsiz yumruklarımızı havaya kaldırdığımızda tevazu ile birlikte ilk terk ettiğimiz kavram..

Sevgi..
“Diğerleri” diye birbirimize, kuşak çatışması diye ailemize, piredir hastalıktır diye sokaktaki zavallı köpeklere, başka kökenden diye dini, ırkı bizden farklı diye başka diyarlardaki kardeşlerimize, benden çok para alır mı diye köşedeki bakkal amcamıza, ya da umursamadığımız dilenen düşkünlere, sevgiye muhtaç ve kimsesiz yaşlılarımıza, ve sokaktaki çocuklara, ve sabaha kadar güvenliğimiz için nöbet tutan askerimize, ve sistemin bize dayattığı tüm “bizden olmayanlara”.. karşı tavır alırken düştüğümüz yalnızlığa ve içimizdeki bu izolasyona duyduğumuz belki de en vicdani tepkidir Sevgi..

Gün geçtikçe içimizdeki sevgiyi taşlaştırıyoruz. Gün geçtikçe makineleşiyoruz. Gün geçtikçe gülmüyoruz. Herkese olan karşı konulmaz tereddütlerimizi, güven eksikliğimizden kaynaklanan şizofrenik umursamazlığımızı artık yakın çevremize de uygulamaya başladık.

Durup dururken bize selam veren kişilere karşı tuhaf bakıyor, yemek yerken lokantada yanımızdaki masaya oturan bir kişinin bize afiyet olsun demesini yadırgıyoruz.. Sevgisizliğimiz bizi birer insan müsvettesi haline getirirken uyanamadık, içimizdeki tek direnç mekanizması olan sevgiyi ulu orta harcadık..

Sizi bilmem ama ben artık dur demek istiyorum bu gidişe bir süredir. “Sevgi”yi hissetmek ve her ne yaşanıyorsa hayatımda “sevgi” ye sarılmak istiyorum artık..

“Merhaba” yerine “slm” diyen “nasılsın” sorusuna “ii” yazan insanlardan sıkıldım.

Birbirimizden bağımsız yaşamaya direnç göstermeyen duyarsız insanlardan da sıkıldım..

Bir insanı kazanmak yerine hiç çaba sarf etmeyen, kendisini bırakıp sürekli sistemi, toplumu ya da ülkemizi eleştiren lumpern takımından da..

“sevişmek” yerine “cinsellik” yaşayanlardan da..

“dokunmaktan” korkan, düşüncelerini ifade edemeyen, sürekli bir “ezberi” yaşayan, kendisine giydirilen dar gömleklere karşı isyan etmeyen ve hiçbir yaşamsal tutkusu olmayan insancıklardan da haz etmiyorum sanırım.

“nasılsın” sorusuna “ne olsun?” diye yanıt vererek girmiş olduğumuz büyük girdap hakkında bir ipucu vermiyor muyuz zaten? Hiç mi isyan etmeyeceğiz bu yıpranmış gidişata? Ruhlarımızı hepimiz mi sattık üç kuruşa??

“Ruhlarını asla satmayanlar, en az ruhlarını pazarlık masasına hapsedenler kadar güçlü olmalı” -İsmet Paşa’m ruhun şad olsun-

Birşeyi çok sevelim. Bu bizim için farklılık yaratan bir şey olsun. Tuttuğumuz takımımıza fanatiklikle değil sevgiyle bağlı olalım.. Sevdiğimiz kişileri sevelim.. İpler kimin elinde hesabı yapmadan, ufak ve çirkin hesaplara girmeyerek.. Küçük fedakarlıklar yapmaya başlayarak.. Ülkemizi, vatanımızı sevelim.. Gidişatından mutlu olmadığımız çürümüşlükleri çözmek için taşın altına elimizi koyarak, toprağına bakıp duygulanarak, orman yangınlarında gözyaşlarımızla isyan ederek sevelim Anadolu’yu..

Şimdi dışarı çıkma, şimdi tüm sevgilerimizi haykırma zamanı..

Şimdi ve sonsuza kadar “Sevgi” zamanı.

Ezber bozma zamanı..

Hacı Bektaş Önal