İyilik ve Kötülük

İyi ve kötünün savaşı tarihe hep destanlarla not düşülmüştür. Zeus’tan kapmamış mıdır ateşi Prometheus ve insanlığa sunmamış mıdır tanrısal en büyük gazaplara rağmen? 

İyi nedir? Neye göredir? Amacına göre mi sonucuna göre mi başlangıç koşullarına göre mi? Bunlar net ve billur bir şekilde mi karşımıza çıkıyor çoğu zaman? Bu işin terazisi nedir?

Eğer şanslıysanız Tolkien’in yazdığı ve Peter Jackson’un yönetmenliğinde efsaneleşen “Yüzüklerin Efendisi” filmindeki/kitabındaki gibi iyi ve kötü keskin çizgilerle ayrılmış; iyiler yakışıklı ve güzel insanlar, kötüler ise çirkin yaratıklar olarak resmedilir. Uğraşmanıza gerek yok. Elf diyarı prensesi Arwen’den kötülük; tüm yapıt boyunca insan yiyen orklardan iyilik bekleyebilir miyiz? Tabi ki hayır. 

Gerçek hayatta da keşke bu kadar kolay olsaydı iyi ile kötüyü seçmek!.. Yönümüzü dönmez miydik hepimiz iyiler tarafına ve ardınızda bırakmaz mıydık kötüden gelenleri? Peki ya kötü ya da çirkin olan iyi görünüyorsa? Hatta daha da vahimi kötü olduğunu kendisi bile bilmiyorsa? İyilik aynasına bakıp “ayna ayna var mı benden iyisi bu dünyada?” diye sual verenler olmamış mıdır kötüler ülkesinde? 

Ya da iyi ya da kötü; güzel ya da çirkin bu kadar iç içe, bu kadar geçişken olmasaydı ne muhteşem olmaz mıydı? Söz gelimi bir ilişkide herşey yolunda iken karşımızdakini oh ne ala memleket diye görüp dünyanın en iyisi olarak görürken; ilişki sarsılınca aynı insan neden kötülükler başkanı seçilir nazarımızda? Yüzüne bile bakmaya kıyamadığımız simalar kendi çıkarsallığımız bittiğinde neden yüzünü bile görmek istemiyorumcular grubuna atıyoruz? Severken bizi Pers Ülkesi prensesi Arwen olan saygıdeğer abimiz işler tepetaklak olunca neden birden kötü, cani, başarısız Orklara dönüşüyor? Terazimize kaçan ne? Egomuz mu? Bana nasıl yaparcılık mı? Bana ha bana yapılır mı ulan bu?... Pardon? Neredeydiniz? Nereye geldiniz? 

Hesaplar Kitaplar... Yazıklar ahlar vahlar... Bir İnşaat projesinde hesaba kitaba ihtiyaç duyarız da bir aşkta neyin hesabıdır bunlar? Matematik denkleminde eşitsizlikleri çözmeye çalışırız da neden aynı uğraşı dostlarımızla ilişkilerimizdeki eşitsizliklerde gösteririz? Bırakalım dağınık kalsın denecek en müstesna yer değil midir gönül işleri? O benim mesajıma birkaç saat sonra döndü ben de ona haddini bildirmez miyim matematiğinde neden hep boğuyoruz güzel olan tüm duyguları? Biz duyguları pisliksiz tertemiz sevmemiş miydik? 

Biz iyi olanları kötü; kötü olanları iyi bilmişiz. Matematiği ego savaşında “ağır silah” olarak görmesek olmaz mıydı? İlk kim yaptı bu kötülüğü insanlığa? İlk sevdiği halde egosundan sevmiyor gibi yapan denyo kim? Kim Mimar Sinan’ın büyük aşkı Mihrimah Sultan İçin yaptığı 2 külliyedeki üstün matematikten vazgeçti? Yeri gelmişken altını çizelim 21 Mart’ta yani (Farsça’da güneş ve ay anlamına gelen) “Mihri-Mah” Sultan’ın Doğum gününde Edirnekapı camiinin tek minaresi ardından tepsi gibi kıpkırmızı güneş batarken, Üsküdar’daki camiinin ardından ay doğar! Ne ara aşktaki bu muhteşem matematiği aldık kopardık “sıradanlık” karanlığına nasıl ve ne ara gömdük?! İyi ne ara bu kadar çirkinleşti; kötü ne ara çekicileşti?!

İyi ve kötünün savaşı tarihe hep destanlarla not düşülmüştür. Zeus’tan kapmamış mıdır ateşi Prometheus ve insanlığa sunmamış mıdır tanrısal en büyük gazaplara rağmen? Belki de lanetlenmemizin bir sonucudur saygısız ilişkilerde -miş gibi yapma çabamız?.. 

Ah Prometheus hep senin başının altından çıktı değil mi bu işler? Belki de Zeus’tan çaldığı şey ateş değil “kötülüğün gücü” ydü... 

En kalbi duygularımla