Defolu Olanlar El Kaldirsin !

Zamanin getirmis oldugu en onemli dayatma ne yazik ki rutin..

Rutin.. Siradanlik girdabina oylesine kaptirdik ki kendimizi artik kurtulamiyoruz. Aslinda bas bas bagiriyor, can cekisiyor icimizdeki isyankar kisiliklerimiz.. Sessiz cigligini duyabilmis degiliz..

Hedeflerimiz ayni, amaclarimiz ayni, hayata bakis acimiz ayni, baktiklarimiz ayni, baktiklarimizda gorduklerimiz ayni.. Tek bir kalemden cikmis otomatik imalat gibiyiz. Kusursuz uretildik ve yok aslinda birbirimizden farkimiz..

Evet kabul ediyorum. Defoluyum.. Bu surecin farkliligini asimile etmedigi azinliktan biriyim.. Veee el kaldiriyorum ben burdayim diye: "Soru sorabilir miyim? Nicin tek duze olduk?", "Ne zamandan beri hayal dunyamizi griye boyadik?"

Elbette yanit alamiyorum..

Hayatimiz bir tiyatro oyunu olsaydi bir cogumuz ilk perdeden sonra cikardik oyundan. Senarist ne kadar da rutin diye.. O yazarin hicbir oyununa bir daha gelmezdik..

Hayati hareketlendirmemiz lazim. Izlemeyenler icin "Olu Ozanlar Dernegi" filmini oneriyorum. Yasamimiza biraz renk katmaya, biraz cilginlik, hayal kurmaya baslayalim mi? Ne zaman mi? En yakin zamanda!!! Hayir en yakin zaman cok gec.. Simdi.. Su an.. Su saniye.. Hemen..

"Hayati cok renklidir. Bu renkli hayatinda basariyi ve mutlulugu yakalamis seckin insanlardan biridir O" daki "O" siz olmaniz dilegiyle..

Lacivert sevgiler...